Gudron cz. 8

W Niemczech używa się żwiru wielkości grochu, natomiast we Francji chętniej bierze się do tego celu piasek gruby, w Ameryce zaś piasek miałki. Ta różnica w jakości domieszek, używanych w różnych krajach, tłumaczy się wielu względami, i tak, żwir względnie piasek gruboziarnisty, łatwo daje się wymieszać z mastyksem trudno-ciekłym, natomiast daje masę o powierzchni niejednostajnie twardej, bo między poszczególnymi ziarnami żwiru pozostaje stosunkowo wiele miejsca na miękką masę asfaltową, która ulega pierwsza zużyciu. Dookoła każdego ziarna żwiru powstają wówczas pod wpływem ruchu dołki, a cała powierzchnia staje się chropowatą. Natomiast piasek drobny, względnie miałki, miesza się wprawdzie bardzo trudno z mastyksem trudno-ciekłym, nadaje się zatem do mastyksów o rzadkiej konsystencji, za to daje powierzchnię bardziej jednolitą i równomiernie się zużywającą. Przy znacznej ilości kamiennych domieszek dodanych do mastyksu, masa nabiera trwałości’ i charakteru pokładu asfaltowo-kamiennego. Za wielki dodatek żwiru wywołuje tworzenie się w pokładzie miejsc pustych, w które przedostaje się wilgoć, a następnie i mróz, powodujący zniszczenie pokładu.

To Cię zaciekawi:

– dobry adwokat