Wykonanie asfaltu ubijanego cz. 7

Szorstką powierzchnię asfaltu równa się gorącymi żelazkami. Przy prasowaniu i ubijaniu zwraca się szczególnie baczną uwagę na to, by ubita powierzchnia od razu była wykończona gładko, bez  wgłębień, bez odcisków ubijaczek lub też obuwia robotników,—takich nierówności prawie że nie można później trwałe naprawić. Dlatego krawędzie dobni mają zwykle kształt lekko zaokrąglony, nie zaś ostry, ażeby się nie wcinały w miękki asfalt, a robotnicy chodzą po świeżym pokładzie w miękkich filcowych pantoflach.

Do robót asfaltowych w ogółe, a więc zarówno do ubijania, jak poprawek, gładzenia itd. używa się narzędzi ogrzanych, opatrzonych styliskiem drewnianym, by je można swobodnie brać w ręce. Do ogrzewania narzędzi służą różnej formy kosze (piecyki) koksowe, wypełnione żarzącym się koksem w których grzeje się stale pewna ilość narzędzi do wymiany. Robotnik wkłada do kosza ostudzony już przyrząd, a bierze z niego gorący i kontynuuje swą pracę bez przerwy dalej.

uchwyt mocowania podmurówki

Wałkowaniem nie da się od razu skomprymować pokładu o 40%, początkowo osiąga się tylko około połowę tej różnicy, reszta sprasowuje się pod wpływem ruchu ulicznego.

Bruk asfaltowy świeżo wykonany jest jeszcze przez dłuższy czas stosunkowo miękki i podatny, tak, że koła pozostawiają na nim ślad i to tym głębszy, im słabiej warstwa asfaltu została ubita. Asfalt le wykonany ruch kołowy zniszczy w krótkim czasie, natomiast dobry jeszcze więcej sprasowuje. Ostatecznie twardnieje on do tego stopnia, że nie okazuje nadal żadnych śladów.

Miejsca nie dość starannie wykonane, albo te, w których usypano mniej asfaltu, pod działaniem ruchu kołowego w krótkim czasie wybijają się w doły, natomiast takie, w których usypano za dużo pyłu, tworzą wzniesienia; w ten sposób niestaranność i nieuwaga prowadzi do popsucia całej powierzchni.

Z wyjątkową dbałością wykonuje się lor tramwaju. Periodyczne wstrząśnienia, wywołane ruchem wozów kolei elektrycznej, udzielają się asfaltowi. Dla uchronienia go obkłada się tor elastycznym asfaltem „kauczukowym”, albo też szyny bezpośrednio obkłada się twardym drzewem, które neutralizują wstrząśnienia tak, że asfalt dotykający drzewa nie jest już na te ujemne skutki narażony.

Trwałość asfaltu ubijanego jest zależną od wielu względów i bywa rozmaicie ocenianą, przeciętnie przyjmuje się, że nawierzchnia asfaltowa powinna być po dziesięciu latach zupełnie zmienioną. Stopień zużycia zależy głównie od następujących czynników: jakości bitumu i jego przygotowania, wykonania roboty, ruchu panującego na danej ulicy i jej położenia.

Siła wiążąca bitumu ma wielki wpływ na wytrzymałość i trwałość nawierzchni, im ta siła jest większą, tym trwalej spaja on w jednolitą całość dodany pył. Pył ten jest jednak zawsze twardszy od bitumu, mniej się więc od niego wyciera, skutkiem czego przez żywy ruch kołowy, a szczególnie automobilowy, powierzchnia staje się z czasem chropowatą. Czynią ją taką mineralne cząstki dodane do asfaltu ubijanego, gdyż miększy bitum został starty, a wytrzymalsze pyłki oparły się zużyciu. Chropowatość występuje tym silniej, im większe są ziarna pyłu i na odwrót, zużycie nawierzchni jest tym równomierniejsze, im drobniejszym jest pył. Zbyt wielka jego twardość powoduje zresztą zawsze przedwczesne zużycie nawierzchni. Szczególnie silnie występuje to tam, gdzie ulica jest wystawioną na ustawiczne działanie słońca; w tych razach powinno się do asfaltu używać pyłu z kamienia miękkiego, n. p. wapienia muszlowego.

uchwyt mocowania podmurówki